Grensverleggend op God’s weg

Mk 9,38-48

Ligt het niet diep in elk van ons gegrift? Heeeft elk van ons geen nood aan
duidelijke grenzen? We willen weten wat juist is, wat verkeerd is, wat past en
wat niet past, wie tot onze club hoort en wie er niet bijhoort. Wie deze regels
volgt is ‘in’, wie ze niet volgt is ‘out’. Een duidelijke keuze kunnen maken tussen
wit en zwart. Het heeft te maken met onze identiteit: met wat we zijn, met wat
we willen zijn, …met wat we zouden willen zijn, …met wat we zouden moeten
zijn. Om onze identiteit op te bouwen, hebben we grenzen nodig en liefst
duidelijke grenzen: dat zijn we wel en zo zijn we niet. Dit is hij of zij wel, dit is
hij of zij niet. Zo’n duidelijkheid stelt ons gerust en maakt ons het leven
eenvoudiger. Het ligt inderdaad diep in ons menselijk denken en doen geprent.
De politieke sfeer, de familiale context, het verenigingsleven zijn vandaag
doordrongen van deze verleiding naar duidelijke grenzen.

Maar zo’n duidelijke scheidingslijnen die ons toelaten eenieder in een veilig
vakje onder te brengen, lag niet in Jezus’ aard. Heel zijn leven lang overschreed
hij grenzen: voor hem kunnen mensen niet zomaar in hokjes ondergebracht
worden. Er is in iedere mens een andere kant. Een mens is nooit volledig zwart
of wit, goed of slecht. Jezus, mensenkenner en Zoon van God, de Schepper,
wist dit maar al te goed. Het gaat hem erom grenzen te verleggen: de
tollenaars ten huize te bezoeken, de overspelige vrouw opnieuw in de
gemeenschap te laten aanknopen, de doden tot leven te wekken, de blinden
het zicht terug te geven, de zoekende Nicodemus te ontmoeten. Hij wijdde zijn
leven aan het openen van menselijke vakjes zodat éénieder in waardigheid en
in verbondenheid van het leven kon proeven. In elk van ons zitten
tegenstrijdigheden en daarin komt Jezus ons tegemoet.

Het erkennen van de tegenstrijdigheden die in iedere mens wonen is een
noodzakelijke stap als we onszelf en de andere een kans willen geven om volop
mens te zijn. Want dit is een essentieel kenmerk van de mens: dat hij nooit
volop zwart of nooit volop wit is. Jezus weet dit. Hij aanvaardt ons zo en heeft
ons zo lief.

In de eerste lezing en in het evangelie van vandaag komt deze problematiek ter
sprake in een religieuze kontext. Wie hoort erbij en wie niet? De vrienden van
Mozes en Jezus reageren op normale menselijke wijze: zijzelf horen erbij, de
anderen niet. Maar zo’n houding past niet voor de opbouw van het Rijk Gods.
Ook diegene die buiten de kring schijnen te zijn, leveren hun bijdrage. Ook zij
horen erbij. We kunnen raden hoe de vrienden onthutst reageren bij de
stellingname van hun meester. Het zal hen wel uit hun lood geslaan hebben,
zoals het ons ook nog vandaag in verlegenheid brengt als we ons in onze
identiteit tekort gedaan voelen. Maar als we de stap kunnen zetten om de
grenzen van ons denken en van ons hart te verleggen, dan geven we de andere
ruimte en geven we God een plaats om in het leven aanwezig te zijn. Daar is
een stukje vertrouwen en moed voor nodig en die vinden we in de liefde van
God die ons begeleidt.

U kent het dominikanenwapenschild: een vereenvoudigd pictogram van het
zwart-witte habijt van de broeders. Het lijkt een wapenschild waar wit en zwart
tegenover elkaar staan. Maar we dragen zwart en wit samen in één schild als
beeld voor het goede en het zondige dat samen in iedere mens schuilt. Het is
als een manifest voor wat in iedere dominicaan én in iedere mens in wezen
aanwezig is. Met de tweespalt van licht en donker gaat iedere mens door het
leven. Als we dit van onszelf kunnen aanvaarden, dan kunnen we ook
gemakkelijker begrijpen hoe de andere in elkaar steekt en hoe de andere iets
bij te dragen heeft in het opbouwen van het Rijk God’s, zelfs al ligt hij aan de
andere kant van mijn overtuigingen of botst hij tegen mijn mentale of
emotionele grenzen.

Dank zij de liefevolle begeleiding van de Heer en de vurige kracht van zijn
Geest, kunnen we in nederigheid, hoop en vertrouwen over onze grenzen
heenkijken en stappen ondernemen om het Rijk God’s op te bouwen.

Heer,
wanneer de ingewikkeldheid van de schepping ons benauwt,
Wanneer we te schuchter zijn om over muren en grenzen heen te kijken,
Stuur ons dan uw Geest van openheid,
zodat we, gedragen door uw liefde,
naar de andere toe kunnen gaan
en in elke mens Uw beeld te erkennen.

Amen.

Alain Arnould OP

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB