21° zondag door het jaar (B)

Lezingen: Joz 24,1-2a.15-17.18b en Joh 6,60-69

Broeders en zusters,

Waarschijnlijk heeft u al wel gehoord van de midlifecrisis. Maar kent u ook de quarterlifecrisis? Vandaag de dag zou maar liefst driekwart van de jonge werknemers door zo’n crisis gaan: een periode van onzekerheid, waarin ze gekweld worden door twijfels over hun carrière, hun liefdesleven en hun financiële situatie. De gemiddelde leeftijd waarop dit fenomeen zich voordoet, is 26 jaar en negen maanden (ik moet dus beginnen uitkijken). Waarom verkeren zoveel jongeren in een existentiële crisis? Psychologen wijzen op de ambitieuze doelen die aan jongeren worden gesteld of die ze voor zichzelf stellen: je moet meteen je droomhuis kopen, je moet meteen de man of vrouw van je leven tegenkomen, je moet meteen de job te pakken krijgen waar je als kind al van droomde. Daar komt nog bovenop dat ze door de sociale media de indruk krijgen dat het leven van de anderen perfect is. Jongeren vandaag moeten de juiste keuzes maken, geen tijd voor getreuzel, geen ruimte voor fouten.

In de Schriftlezingen die we daarnet gehoord hebben, gaat het ook over keuzes maken. Heel expliciet bij Jozua, die zich richt tot het joodse volk: “Als u de HEER niet verkiest te dienen, kies dan nu wie u wel wilt dienen: de goden die uw voorouders aan de overkant van de rivier hebben vereerd, of de goden van de Amorieten. Maar ik en mijn familie, wij dienen de HEER”. In het Evangelie volgens Johannes is de keuze eerder impliciet, maar daarom niet minder dringend en dwingend. Na de broodrede – waarin Jezus zich heeft voorgesteld als het brood om van te leven – volgt de onthutste reactie van vele leerlingen: “Dit zijn harde woorden. Wie kan daar nog naar luisteren?” Ze begrijpen Jezus’ woorden noch met het verstand (ongetwijfeld waren erbij die dachten dat Jezus opriep tot kannibalisme!), noch met het hart: ze hoopten op een religieus-politieke leider, maar de nauwe band met de Vader, in de Geest, waarop Jezus zich beriep, vonden velen te ver gaan. Ze maken de keuze “Jezus de rug toe te keren en niet langer met Hem mee te trekken”.

De twaalf apostelen worden door Jezus zelf voor de tweesprong gezet: wat zal het worden? Gaan jullie ook weg, of blijven jullie? Hoe zit het, Petrus, ga je terug naar je vrouw en schoonfamilie? Hoe zit het, Jakobus en Johannes, zonen van Zebedeüs, gaan jullie terug naar jullie visnetten? De vraag aan de apostelen toen wordt ook aan ons vandaag gesteld… Hé jij, hoe zit het?! Nóg een keuze te maken dus, bovenop alle andere.

Maar wat is de aard van de keuze waarvoor Jezus ons stelt? Het is in elk geval geen keuze zoals in het stemhokje, waarbij we een vakje moeten aankruisen, en liefst anoniem blijven. Jezus zegt: “niemand kan naar Mij toe komen, tenzij hem dit door de Vader is geschonken”. Onze keuze voor Jezus is een keuze in geloof, en die geloofsact zelf is een gave van God, het is ons door de Vader geschonken. Ons geloof maakt deel uit van een beweging van liefde die uitgaat van de Vader, naar de mens, en die terug opstijgt, van de mens, naar de Vader. Uit liefde voor de mens, is God geboren als mens, opdat de mens in God, in Gods liefde, zou geboren worden. De dominicaanse mysticus Heinrich Suso heeft dit de Gottesgeburt genoemd, de geboorte van God als mens en onze geboorte als mens in God.

In zo’n liefdesrelatie bestaat géén anonimiteit. En dat het om een relatie gaat, wordt bevestigd in Petrus’ antwoord op Jezus’ vraag om een keuze te maken. Petrus antwoordt: “Heer, naar wie zouden wij gaan?” Petrus zegt niet: waarheen zouden we gaan? Maar: naar wie? Petrus ziet zichzelf, in geloof, door de Zoon Jezus, in de liefdesrelatie met God de Vader staan. Petrus besluit in te gaan op het ongelooflijke aanbod van Gods liefde voor de mens. Zijn keuze volgt echter op de reeds eerder gemaakte keuze van God: nog voor wij God beminnen, bemint God ons al. Daarom ook zegt Jezus: “Ben ik het niet die jullie heb gekozen?” God heeft reeds zijn keuze voor de mens gemaakt. Het is nu aan de mens om ook voor God te kiezen.

Die keuze van God voor de mens en onze keuze voor Hem bevestigen wij straks in de geloofsbelijdenis, in onze gebeden, en wanneer wij naderen tot Zijn tafel. Maar we moeten die keuze ook laten doordringen in ons hele leven, want de liefde van God heeft de kracht om ons hele leven te transformeren. Zoals in de Amerikaanse film Risen – ‘Verrezen’ - , waarin een Romeinse legerhoofdman aan een herbergier vertelt hoe hij de man die hij genageld aan een kruis had zien hangen, enkele dagen later als verrezene heeft ontmoet… De herbergier denkt dat de Romein niet goed snik is, en vraagt hem of hij nu eigenlijk zelf wel gelooft wat hij vertelt. Waarop het antwoord van de legerhoofdman luidt: “I believe… I can never be the same”. Ik geloof, ik, mijn leven, kán nooit meer hetzelfde zijn. Laten wij dan, gevormd door hetzelfde geloof, Petrus’ woorden herhalen: “Maar Heer, naar wie zouden we gaan? In uw woorden vinden we inderdaad eeuwig leven”. Amen.

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB