Preek voor woensdag 15 augustus 2018: het feest van Maria ten hemel opneming

Els Goetghebeur

Goeiemorgen, en dank aan Pater Herman voor de uitnodiging om hier vandaag te spreken. Ik begrijp dat het de gewoonte is om op de hoogdag van 15 augustus, het feest van de ten hemel opneming van Maria `eens een vrouw te laten spreken’. Ik kan daar alleen maar blij om zijn. Met zo een unieke keer rust natuurlijk ook een grote verantwoordelijkheid op mijn schouders. Zelf ben ik als voorganger verbonden aan de Dominicusgemeenschap te Gent, waar we de luxe kennen van een grote groep toegewijde voorgangers, zowel mannen als vrouwen.

Wat kan een moderne, gelovige vrouw uit een geseculariseerde wereld anno 2018 u vertellen over de figuur van Maria? Is zij een rolmodel, of kan ze het zijn, voor mij, voor ons en hoe dan wel? Kan het beeld van de tenhemel opneming ons daarbij helpen? Laat mij maar meteen bekennen: het sterk geromantiseerde of dogmatische beeld van een Onbevlekte Maagd die vooral gehoorzaamt zonder eigen initiatief, daar herken ik mij niet in. Sterker nog, ik vind het tragisch dat dit beeld lange tijd veel vrouwen heeft beknot en diep gekwetst.

En dat terwijl de evangelieteksten-over-Maria vertellen over een dappere, dankbare vrouw die bewust een maatschappelijke rol wil spelen, die zich helemaal achter de toch wel revolutionaire inzichten van haar bijzondere zoon schaart. Na zijn dood ontvangt zij met de apostelen de gave van de Heilige Geest. Een vurige tong klonk bij haar echter al tijdens haar zwangerschap: in het Magnificat.

Een kind baren houdt ernstige risico’s in, maar is in die tijd ook de weg om als vrouw een maatschappelijke rol op te nemen. Maria dankt God om dat geschenk, omarmt de opdracht vol vreugde. Het is haar redding, een manier om geschiedenis te schrijven: `En zie van heden af prijst elk geslacht mij zalig, omdat Hij die machtig is aan mij zijn wonderwerken deed’. Ze beseft dat je in zo een opdracht best gedragen wordt door vele mensen en vertrekt om advies bij Elisabeth, een zielsverwant.

Hij toont de kracht van zijn arm; slaat trotsen van hart uiteen.
Heersers ontneemt Hij hun troon, maar Hij verheft de geringen.
Die hongeren overlaadt Hij met gaven, en rijken zendt Hij heen met lege handen.

Het perspectief van het Magnificat is alles behalve naief maar vol vertrouwen in de toekomst; gul voor hen die hongeren naar gerechtigheid en strijdvaardig tegen macht ten koste van kleine mensen. Zij is zalig, niet omdat ze de natuurlijke moeder van Jezus is, maar wegens haar geloof. Navolging van Jezus Christus is het beste eerbetoon aan Maria.

En daarmee landen we in een spoor waarin we wel graag meestappen, dat vrouwen en mannen anno 2018 kan inspireren. Ik zie vrouwen vandaag nog steeds geschiedenis schrijven door een dam op te werpen tegen machtsmisbruik ten koste van `kleine’ mensen.
Denk aan Malala Yousafzai die in Pakistan een kogel ving omdat ze zich inzet voor onderwijs voor meisjes. Ik denk ook aan Maggy Barankitse, een charismatische Tutsi vrouw die ik in Burundi leerde kennen toen ze opkwam voor de Hutu gemeenschap. Zij gaf ondertussen aan letterlijk 10.000-en kinderen, die ouders verloren aan moord of ziekte, een thuis en toekomst. Ik denk aan Karen Armstrong, die zich als kloosterlinge versmacht voelde en die het geweld dat uit naam van de godsdienst wordt gepleegd bestrijdt door te zoeken naar wat de wereldgodsdiensten verbindt. Met de leiders van die godsdiensten schreef ze het gedeelde `charter of compassion’, het `charter van mededogen’: doe aan de minsten wat je wenst dat men aan jou doet. Dichterbij huis is er zuster Jeanne Devos, geraakt door slavenarbeid in India, die in de bres sprong voor de huishoudsters en Patsy Sörensen die in Vlaanderen de onderdrukking van vrouwen door mensenhandelaars en tienerpooiers bestrijdt. De machtigen stuurt men heen met lege handen, de geringen worden verhevent. Er zijn sterke schouders nodig om dat mogelijk te maken. Naast de indrukwekkende enkelingen die het nieuws halen zijn er veel naamloze vrouwen en mannen die hier een stuk van hun leven voor geven. En het verhaal gaat voort.

Bij ons in Dominicus werden we recent geraakt door het overweldigende nieuws dat elke nacht 600 tot 800 mensen dakloos zijn in Gent. Daar bovenop kunnen heel wat kwetsbare mensen, onder meer erkende vluchtelingen, geen betaalbare woning vinden. In Brugge, Brussel en Antwerpen verenigden gewone burgers zich, veelal christelijk geïnspireerd, om met hun ondersteuning de deuren van leegstand en betaalbare huurwoningen te ontsluiten voor die groep. Met enkelen vanuit de Dominicusgemeenschap zijn we ook zo een nieuwe vzw `Thope’ aan het te opstarten. We willen een woning zoeken, borg staan tegenover de eigenaar via huren en onderverhuren en waar nodig, de bewoners ondersteunen, in samenwerking met allerlei diensten. Op dit moment wordt alles in de steigers gezet en het nodige startkapitaal verzameld. We hebben 10.000 euro nodig en zoeken nog schenkers en sponsors. Alle hulp is welkom, klein of groot. Via de vzw Sober Voor Anderen kan het met fiscaal attest. Je merkt het: we onderschrijven al goed de missie van de bedelorde en de predikheren.

En met deze kans om van het hoogfeest van Maria ook een feest te maken voor hen die haar nauw aan het hart liggen, en om zo een stukje dichter bij God te komen en bij de toekomst die ons is aangezegd sluit ik graag af. Dat het voor elk van u een Zalige Hoogdag mag worden.

 

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB