Knokke

Diegenen die er nog steeds aan twijfelen of de paastijd een prachtig moment van het liturgische jaar is, wil ik graag uitnodigen om te mediteren over de teksten die we zojuist hebben gehoord.

We worden allemaal geboren om te beminnen en bemind te worden.
Laten we onszelf echter niet voor de gek houden.
Onze taal schiet tekort als het gaat om het gebruik van dit werkwoord.
Inderdaad, er is geen definitie van liefde die bij iedereen past.
Het is aan ons om onze manier van liefhebben uit te vinden in de banden die we weven. Beminnen of liefhebben is een paradoxaal werkwoord,
dat in intensiteit vermindert wanneer het gebruikt wordt met een bijwoord,
zelf een positief bijwoord. "Ik hou veel van je" zegt zoveel minder dan "Ik hou van jou".

En om onze perplexiteit nog te vergroten, hebben we in het nederlands maar enkele werkwoorden om 'lief te hebben', terwijl er in het Grieks vier werkwoorden zijn.

Nu, in de oorspronkelijke Griekse tekst van de lezingen die we zojuist hebben gehoord,
zijn er twee verschillende werkwoorden.

Het is van fundamenteel belang om hun betekenis te begrijpen.
Zeker, omdat het ons een slecht gevoel geeft wanneer we ons realiseren dat we niet in staat zijn om iedereen met dezelfde intensiteit lief te hebben ;
dat er op deze aarde mensen zijn, voor wie we niet altijd sympathie hebben.
Gelukkig verkeren we niet in een intieme dimensie op gebied van gevoelens
wanneer Christus ons vraagt « van elkaar te houden ».

Het eerste woord voor liefde in het Grieks is agape.
Het betekent in de allereerste plaats respect.
Het betekent liefhebben met je hoofd, niet met je hart.
We worden daarom uitgenodigd om elkaar te respecteren, dat wil zeggen,
het goddelijke deel dat in iedere mens leeft te erkennen.
Onze naaste mensen respecteren, is hen het beste toe te wensen,
het beste in de mens te zien, ook wanneer ze ons pijn hebben gedaan.
Deze liefde is, denk ik, binnen ieders bereik.
Het is de noodzakelijke basis voor iedere vorm van relatie.
En dit gebod van agape - liefde voor respect - vereist van ons een bewustzijn en een wil. Inderdaad, we moeten er altijd voor zorgen dat respect het bindmiddel is van onze relaties, ondanks de verschillen die ons kenmerken.
'Respect' is de basis van waaruit alle andere manieren van liefhebben kunnen worden afgeleid.

Daarom wordt ons in het evangelie dat we zojuist hebben gehoord voorgesteld
om een ander facet van het werkwoord liefhebben te koesteren.
Deze keer zijn we op het niveau van ons hart. We worden overvallen door nobele gevoelens van vriendschap die, in de loop van onze ontmoetingen, worden bevestigd en verrijkt.

Het schaapt een nieuwe definitie van het werkwoord « liefhebben ».
Wat begrijpelijk is, omdat we met onze liefdes- en vriendschapsrelaties op dezelfde golflengte zitten, die van het hart.

Tijdens de jaren werd er immers een band gesmeed in een reële nabijheid,
een band die sterker is dan bij afstand of afwezigheid.
We leren zo open te staan voor het anderszijn van anderen.
We merken dat we intenser leven en sterker worden,
ieder in zijn singulariteit.
We verrijken elkaar omdat er geen 'grotere liefde is dan het geven van je leven voor je vrienden', zegt ons Christus.
Dit leert ons dat vriendschap een deugd is, met trouw en gedeelde gevoelens, met oprechtheid en waarheid.
Deze relaties zijn altijd getint met een gevoeligheid voor de zwakte van de ander, zijn breekbaarbaarheid of kwetsbaarheid,
een vorm van tederheid verlicht met mededogen.

Tederheid is uiteindelijk twee kwetsbaarheden die elkaar erkennen en tot een resonantie komen. Hier krijgt gevoeligheid een nieuwe dimensie,
die van de mogelijkheid om door de ander te worden aangeraakt.
Gevoeligheid brengt ons naar een relatie waar de aanwezigheid belangrijker is dan de acties, waarbij het aanwezig zijn meer waard is dan wat men doet. Wat ons beroert in de liefde in een vriendschap, is deze omarming van de schoonheid van een fundamentele kwetsbaarheid, beter nog, deze unieke, absoluut ongeëvenaarde manier van zijn en van zichzelf geven. Om dit te doen, mogen we de ander alleen niet beschouwen als een veroverd land, maar altijd als een beloofd land. We hebben geen recht op de liefde van anderen. Philia, de liefde voor vriendschap, is een onverdiende gift die nooit verzadigd is, we willen maar één ding: meer ontvangen. Dus met dergelijke liefdesgeboden in God, is er geen pad meer naar geluk, geluk is het pad. Amen.

 

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB