Pinksteren.

Hand. 2, 1 – 11.
Joh. 14, 15 – 16. 23 – 26.

“ Wat zijn de goede vruchten, die groeien aan de Geest?

Het zijn de beginwoorden van een kerklied op tekst van de Nederlandse dichter Willem Barnard.
De vruchten van de Geest bezingen is één ding; een ander is de vraag hoe, waar en in welke mate de vruchten van de Geest tot wasdom kunnen komen.
Wij mensen zijn vooral ingesteld op datgene wat visueel, auditief en tactiel waarneembaar is. Daarom lijkt dat bizarre Pinsterverhaal wel ver weg van ons af te staan en komt het vreemd op ons over. Bij het Pinkstergebeuren werd op de vijftigste dag na Pasen de Geest als een onzichtbare en onvermoede kracht over de leerlingen vaardig en deed hen spreken van Gods grote daden.

Ik doe geen poging het Pinsterverhaal inzichtelijk te maken en evenmin wil ik proberen redelijk te verklaren wat er precies die dag zou zijn gebeurd.
Zoals voor heel de Schrift, geldt zeker voor dit verhaal dat wij het verkeerd horen, dat wij het tekort doen als wij niet openstaan voor de symboliek die er in meespreekt. Enkel wie zich door de symbolische taal ervan laat aanspreken kan erdoor geraakt worden.
In zijn eerste apostolisch schrijven zegt paus Franciscus in dit verband :
“ Het is waar dat vertrouwen in de onzichtbare Geest ons duizelig kan maken : het is alsof we in zee springen en niet weten wat we zullen tegenkomen …
Nochtans bestaat er geen grotere vrijheid dan af te zien van iedere berekening en controle en het aan de Geest over te laten ons te verlichten, te leiden, te oriënteren en te brengen daar waar Hij het wil.” (Evangelii gaudium 280)

In een tijd van mondialisering, een tijd ook waarin de ene crisis op de andere volgt en de woorden ”crisis” en “bedreiging” dikwijls in één adem worden genoemd, houdt paus Franciscus als begeesterd kerkleider niet op in bezielende woorden en met onvermoede daden de vreugde van het evangelie te verkondigen. Hij pleit er ook vurig voor om -tegen alle waardenverwarring in- het visioen van de broederschap der mensen en de stad van vrede voor alle mensen de laatste waarheid te laten zijn.
In een van zijn vele toespraken deelde paus Franciscus eens zijn toehoorders een bijzondere droom mee.
In die droom ziet hij christenen, wereldwijd en zeker ook in het oude, volgens hem wat vermoeide Europa, als mensen die het verschil kunnen maken in een polariserende wereld waar vernietigende krachten zich opdringen om het laatste woord te hebben.
“Problemen kunnen een stuwende kracht zijn” zei de paus in dit verband.

Ook Jezus’ leerlingen en de eerste christengemeenschappen hebben crises en problemen gekend. Zij ondervonden ook dikwijls hardnekkige tegenwerking.
En toch traden zij –met een ongekende bezieling en een vurig enthousiasme naar buiten.
In een tijd waarin mensen zich de vraag stellen welke waarden in een multi- culturele samenleving te delen zijn, wil Pinksteren ons christenen doen inzien dat de kracht, ons met de Geest gegeven, helpt om over alle verschillen heen de diepste menselijke en evangelische waarden te behartigen.
En de Geestkracht stelt ons in staat te blijven zoeken naar wat mensen in een religieus en cultureel veeltalige samenleving verbindt.
Het is aan ons om dit als vrucht die groeit door de Geest tot wasdom te laten komen en dit met medemensen te delen.

Mochten wij daarom verwijlen bij die plek in onszelf waar de symboliek van het lichtend vuur en de vurige tong ons aanspreekt en stuwt.

 

 

 

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB