DERDE ZONDAG PASEN 2018

Lucas 24,35 - 48

Beste medegelovigen

We hebben de Paasnacht gevierd, ons toevertrouwd aan de symbolen van licht en water, en we hebben geluisterd naar de grote verhalen van de heilsgeschiedenis. Wat heeft dat alles met ons gedaan?  Is het niet vreemd dat het sluitstuk van heel ons geloof voor velen van ons  als een mistig vraagstuk blijft hangen? Paulus schrijft ‘Indien Christus niet is verrezen is ons geloof de grootste dwaasheid en zijn wij de meest beklagenswaardige mensen' . En toch is de twijfel over die Verrijzenis groot..

Hoe gaan we om met die onzekerheid ?

Het evangelieverhaal van vandaag - een straf verschijningsverhaal-  is eigenlijk hetzelfde als dat van vorige zondag....vorige week verteld door Johannes (20, 19-31) en vandaag door Lucas (24, 35-48).
We horen een verhaal dat begint als dat van de Emmaüsgangers, dat verder gaat als dat van (de ongelovige) Thomas, en dat eindigt met de opdracht om te gaan getuigen.

Ook bij Lucas staat Jezus "plotseling in hun midden". En zoals vorige week zegt Jezus  "vrede zij u": Zijn paswoord...
Lucas legt ons ook uit, dat het om de gekruisigde Christus gaat. Lucas maakt die Jezus zichtbaar en voelbaar: "kijk naar mijn handen en voeten", zegt Jezus, "raak mij aan", "betast mijn wonden".
En Lucas gaat nog een stapje verder... "Hebben jullie hier iets te eten ?", laat hij Jezus vragen.

Dit is dus geen geest, maar een levende... . Daarover zijn alle aanwezigen het ondertussen eens. Maar is het wel de Christus? Daarop legt Jezus hen uit, net als bij de Emmaüsgangers, hoe alles in de schriften voorzegd is en geschreven staat.
 Jezus die hier in hun midden is, wordt gaandeweg erg tastbaar en levend.
De wonden van Jezus zijn nog zichtbaar, ze zijn niet weg...Het zijn geen open wonden meer, of liever, ze krijgen een andere openheid. Ze worden toegangspoorten tot het onkenbare, het eeuwige...Dat is meteen ook de grondhouding van het christelijk geloof : lijden en dood worden niet ontkend of gebanaliseerd ; ze worden doorgang  ( de letterlijke betekenis van het woord PASEN ) doorgang naar iets anders , iets Nieuws...Heling en voltooiing....

Wie durft nog twijfelen als hij zoiets leest? Ik denk velen.. Hoe kun je omgaan met die twijfel?

Een mogelijk antwoord las ik in een interview met Marcellin Theeuwes, de prior van het strengste klooster in onze christelijke wereld nl. de Grande Chartreuse (klooster van de orde van de Kartuizers ,boven Grenoble )  Een plek waar de monniken als kluizenaars in de diepste afzondering leven. In een interview zei deze man:

"Meestal sterven de monniken hier als ze heel oud zijn. Dan hebben ze heel hun leven gegeven, dan verlangen ze echt naar iets anders, naar een overgang. Ze zien er naar uit dat de belofte van het evangelie wordt ingelost, die van het hiernamaals. Wat moet ik mij daarbij voorstellen? Zo weinig mogelijk. Het blijft een mysterie, daar leef ik mijn hele leven voor. Ik leef met een geheim. Dat is het mooie van het leven: dat ik niet alles weet, dat er beloftes blijven en dat ik niet weet hoe die belofte ingelost zal worden."

Wat ik zo mooi vind in deze uitspraak is dat een man, die zich alles ongeveer ontzegd heeft dat uitgerekend zo iemand kan zeggen: de verrijzenis blijft voor mij een mysterie. Ik leef met een geheim en zo is het mooi.

Is het voor ons ook mogelijk - ook in 2018- om zo'n houding op te bouwen? Ik bedoel: het niet weten durven toelaten en precies gedragen door dit niet weten zich durven toevertrouwen aan Hem die we eren als de bron van ons leven.

De betekenis van het woord Verrijzenis is bijzonder rijk. De Nederlandse vertaling "opstanding" maakt dat nog duidelijker. Je leest er het woord  " opstand / opstaan tegen..." in.  In die zin is de verrijzenis van Jezus een teken van opstand ...tegen de macht van kwaad en dood. Dat zijn dood mee veroorzaakt is door zijn weigering om de WET boven de mens te stellen, zegt ook iets over de revolutionaire kracht van de verrijzenis.

Velen beweren dat geloven vroeger gemakkelijker was. Maar is dat wel zo ? Niet het geloof "op zich" bleek eenvoudiger,wel het lidmaatschap van de kerk. Je behoorde immers tot de meerderheid, en dat voelde comfortabel . Kerkgang maakte deel uit van het sociale leven.   Het Westen is ondertussen geseculariseerd. Christenen vormen hier een minderheid. En toch is de zoektocht bij zovelen, naar zingeving en transcendentie erg groot. Omdat die geestelijke leegte nog nooit zo zwaar drukte, krijgt de kerk nu meer dan ooit de kans het verborgen verlangen naar transcendentie op te delven.

Moeten we dus niet terug OPSTAAN...als christen vandaag ?  In een geseculariseerde omgeving mag je geen schrik hebben het woord te nemen. De hedendaagse eis dat je geloof slechts privé mag beleven, getuigt van dezelfde onderdrukking zoals in de 15de /16de eeuw waar kerkgebouwen geen bestaansrecht hadden . Christenen hebben het recht op het publieke forum  zichtbaar aanwezig te zijn., ook bij de grote maatschappelijke problemen. Christenen moeten stelling nemen.

Het christelijke geloof zelf is dus nooit gemakkelijk geweest. De boodschap van Christus, die als mens op de wereld kwam en als misdadiger stierf, is tegengesteld aan wat velen van de Verrezen Heer en "verlosser" verwachten.  Ze vraagt zelfs eindeloos te vergeven, en de vijand lief te hebben...niet simpel. Het christelijk gebed vraagt niet dat God zou doen wat wij willen, maar dat wij Gods wil doen.

De kerk , wij allen, kunnen het evangelie in al zijn tegendraadsheid blijven verkondigen en het niet willen aanpassen aan de tijdsgeest.  De mens wil geen kerk die de wereld napraat. De mens wil geen kerk die de leegheid bevestigt. Als we dan willen opstaan, dan hebben we nood aan hoop...

Hoop verloren, al verloren, is het gezegde ... Hoop is de motor die een mens of een gemeenschap in leven houdt, en als die motor uitvalt, valt het leven stil. Hoop doet leven, : hoop zet mensen in beweging.

Jezus was zo'n hoopgevende mens. Dat was hij heel concreet voor dat groepje apostelen dat na zijn dood in zak en as zat, bang, moedeloos, wanhopig. Hij laat zich zien en maakt daarmee duidelijk: het is niet voorbij, het gaat door, ik leef verder. M.a.w.: wees niet wanhopig, maar draag mijn boodschap verder.
We hoorden net in het evangelie "Te beginnen met Jeruzalem moeten jullie van dit alles getuigen,". Jezus was een hoopgevende mens, ook voor ons nu in deze tijd. Zijn leven, zijn woorden en daden ademen hoop:

Hoop voor de zieken, hoop voor hen die afgeschreven waren, hoop op saamhorigheid in de vorm van samen delen. En na zijn verrijzenis ook heel uitdrukkelijk de hoop dat het leven sterker is dan de dood.
Hij vraagt ook aan ons, mensen van vandaag, om hoopgevende mensen te zijn, en dat kun je alleen als je zelf hoopvol blijft... Wij, die geloven in Jezus' boodschap kunnen de motor van de hoop zijn in de wereld van vandaag.

Jezus, die door zijn tegenstanders werd verraden en vermoord, blijft reeds meer dan 2000 jaar de meest dynamische gestalte uit de lange geschiedenis van de mensheid. Onconventioneel , en onbegrijpelijk in tal van opzichten. Hij verbeeldt hoop voor zowel revolutionairen als voor vredesbewegingen. Hij boeit zowel intellectuelen als anti-intellectuelen. Hij is inspirator voor zowel geslaagde als mislukte mensen. Voor theologen , maar ook voor atheïsten is hij voortdurend een nieuwe prikkel tot nadenken. En tegelijkertijd straalt hij oecumenisch boven alle kerken uit tot in het jodendom en de andere godsdiensten. Gandhi zei:"ik vertel de hindoes, dat hun leven onvolledig zal zijn, als ze niet ook eerbiedig de leer van Jezus bestuderen..."

Opstanding van de kerk 2018 kan, als wij als christen opstaan... Daarom is de kerk beter gastvrij en laagdrempelig. Niet alleen een kerk voor overtuigden, maar voor iedereen die tast , zoekt en twijfelt. Bovendien kan alleen een kerk die  in de breedte voldoende mensen aanspreekt ook  een kerk in de diepte te worden.  Een barmhartige kerk zijn in een onbarmhartige tijd, een warme kerk in een kille samenleving, een blije kerk in een droevige tijd, een denkende kerk in een verdwaasde wereld...

Als slot wil ik jullie, beste medegelovigen uitnodigen om straks nog eens de eerste 10 lijnen te lezen van het evangelie van Johannes hst. 20  Het verhaal over "twee leerlingen bij het lege graf : Simon Petrus en de andere leerling, die van wie Jezus hield....."Herinnert u zich nog wie van de leerlingen Jezus het eerst heeft herkend?  Het was niet Petrus, maar die andere leerling die van wie Jezus hield..... Niet de man met de sleutels, de functie, niet het ambt, niet de titelatuur laat ons Jezus gemakkelijker zien, maar alleen de liefde. Daartoe is ieder van ons geroepen...als we met  liefde kijken., naar het grote mysterie van de Verrijzenis van onze Heer .

 

Guido Verhaeghe 15 april 2018

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB