Tweede paaszondag

Joh. 20,19-31

Bij het verlies van een dierbare verandert de wereld of liever je ervaart twee werelden, de een, een wat vreemde wereld waar alles, het hele leven, onver- stoorbaar verder gaat. En de vertrouwde wereld waarin je achter blijft, waar alles lijkt uiteen te vallen. En dan, ja dan komen soms onvermoede ontmoetingen, die je doen ontwaken uit je melancholie en je doen beseffen dat alles nog niet onherroepelijk verloren is. …En uit die momenten put je weer moed en verantwoordelijkheid.

Ook in de verschijningsverhalen van Jezus, na zijn dood, blijft een gevoel van algehele ontreddering heel duidelijk voelbaar. De leerlingen weten niet wat ze moeten met die verklaringen van Maria van Magdala en Petrus ,over het lege graf, en.. ze sluiten zich af. Maar Jezus doorbreekt hun isolement, wenst hen vrede en alle goeds toe, en Hij laat zich aan zijn wonden herkennen. Hij stort hen de H. Geest in, die het mogelijk maakt, om door vergeving, nieuw leven tot stand te brengen. Maar ondanks die onwezenlijke ervaring, komt de ommekeer maar heel geleidelijk, vooraleer zij Jezus´ woord en liefde ten volle beseffen..

En vooral Tomas, reageert met een ontstellende nuchterheid. Met zijn kritisch ongeloof wil hij binnen de tastbare werkelijkheid van deze wereld blijven staan. Al kan zijn houding ook het gevolg zijn van zijn diepe betrokkenheid op de figuur van Jezus. .Die verknochtheid zoekt immers zekerheid . Na zijn ervaring van Jezus’ lijden en dood, nu opeens horen, dat hij nog zou leven , is voor hem een hallucinatie… En om een grote desillusie te vermijden wil hij pas geloven als hij Jezus kan zien en zijn wonden aanraken… En Jezus nodigt hem uit om zijn vinger te leggen in zijn doorboorde zijde. Dat gebaar staat bol van de symboliek– van nieuw leven. In het lijdensverhaal vloeide water en bloed uit Jezus’ doorstoken zijde. Water en bloed die doen denken aan een geboorte, aan nieuw leven. Jezus schenkt ons immers nieuw leven.

Tomas heeft ooit,.. in gemeenschap met andere leerlingen, de donkere wand van het aardse bestaan zien opengaan… Maar één ogenblik in het licht, was echter voldoende om te weten én te geloven… En ook voor hem, wordt het nu heel duidelijk. ..De Heer leeft… lijden en dood hadden blijkbaar niet het laatste woord. En het ontlokte hem die schroomvolle, maar zo diepe geloofsbelijdenis :…‘Mijn Heer en mijn God …. Het is meteen de kern van het Johannesevangelie. Met die belijdenis sluit de cirkel zich met zijn proloog : ‘Het woord was God , het woord is vlees geworden en het heeft het menselijke lot gedeeld tot op de bodem toe… ‘Dat geloof, van wonde tot verwondering, leidt tot verheerlijking van dé Mens en tot het onwezenlijke besef van het mysterie, dat lijden en Heer-lijkheid.. onlosmakelijk samengaan . Het is verbazingwekkend dat deze, tot ter dood gekwetste Mens, nog herrijst en ons -die hier samen zijn- …tot diep geloof in de menselijkheid kan voeren… Deze Messias wijst ons immers , ondanks ons ongeloof en twijfel, de weg naar een andere wereldorde, dan deze van macht en geweld. Het is de weg van de liefde, van de waarheid en het waarachtige leven.

Dat geloof en dat licht van Pasen , zijn er slechts door die onvermoede, goddelijke bron, die Jezus ons liet kennen, maar wij zijn het, die in het liefdevol aanraken van de menselijke verwondingen, dit licht zichtbaar dienen te maken.

Devinck Georges, Knokke-Heist

bronnen:

  • Filosofenfontein K. Gelaude
  • U.P Leuven M. Desmet en N. Van Opstal
  • ds P. Wamers

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB