Preek 1e Vastenzondag 

Gen. 9, 8-15,
Mc. 1m 12-15.

De kleurrijke boog die hemel en aarde omspant uit de 1° lezing is bij het begin van de veertigdagentijd hét teken van Gods genadige trouw aan zijn verbond met de mens. Veertig dagen om kritisch na te denken over ons eigen gelovig vertrouwen in die God die zich met de mens verbonden heeft.
Maar de confrontatie met crisissen in het leven stelt dat vertrouwen wel eens op de proef. Voor ons allen - voor mezelf niet in het minst- deed zich vorig jaar zo’n crisis voor door de onverwachte en ingrijpende gebeurtenissen in de kleine Dominicaanse leefgemeenschap hier in Knokke.
De vasten, een tijd van bezinning, doet mij even verwijlen en mijmeren bij het voorbije jaar. Ik heb toen mogen ervaren dat er aan de horizon licht ging dagen en dat sterkte mijn vertrouwen. Daarvan wil ik in deze preek getuigen.
Ik was er mij van bewust dat de loopplank naar die horizon slechts stevig is als ze bestaat uit geduld, volharding, vertrouwen en enthousiasme. Op die plank  ging ik verder met de verwachting dat “ het kleine meisje hoop “ mij zou blijven vergezellen. Toen ik dan - op mijn uitnodiging - op de zomerse zondag 18 juni met een jongeman, Anton, kennis maakte realiseerde zich iets van die hoop. Door zijn theologiestudie was hij reeds langere tijd met enkele Dominicanen in contact.  Maar zelf had ik met Anton acht maanden geleden voor het eerst een hartverwarmende en deugddoende ontmoeting. Nu, zoveel maanden later, aarzel ik niet dit  contact een bemoedigend en genadevol gebeuren te noemen.
Tussen augustus en december was Anton driemaal -telkens een week- bij mij te gast. En daarover zegde hij naderhand zelf : “ Dankbaarheid – verbondenheid – nabijheid “ vatten voor mij mijn verblijf in Knokke samen.” En in een mail dankte hij om de hartelijke, boeiende gesprekken, om het samen bidden en het gewoon er zijn voor en bij elkaar. De samen gedeelde dagen heb ik toen ervaren als het op weg gaan naar nieuw leven. Dit doet mij spontaan denken aan de woorden van Paulus die in de viering van Aswoensdag werden gelezen : “ Nu is er de gunstige tijd, vandaag is de dag van het heil.” ( 2 Kor 6, 2.)  Is dit trouwens ook niet de diepste betekenis van de vastentijd : er zich nl. bewust van te worden dat wij mensen voor elkaar bemiddelaars mogen zijn van Gods genade om zo - zelfs bij crisis - te blijven geloven in het aanbreken van het heil.
Dankzij de ontmoetingen met Anton heb ik in het voorbije bewogen jaar het geschenk van verbondenheid en nabijheid als heilzaam mogen ervaren.
Antons bezieling en geestdrift, zijn diepe motivering en oprechte begeestering om als 25 jarige voor het religieuze leven te kiezen - een allesbehalve evidente levenskeuze in de tijd waarin we leven- lieten mij ervaren dat Anton zich op de loopplank naar een beloftevolle horizon bevond en ik met hem.
In mezelf voelde ik zoiets als een “ re-naissance”, een opstaan uit de pijn om het verlies van P. Stef en P. Gerard en om de zorgbehoevende afhankelijkheid van P Jos. Ik durf deze re-naissance een verrijzenis-ervaring te noemen.
In die zin getuig ik in deze preek vanuit mijn persoonlijke ervaring dat “geloven”, “verrijzen” en “genade ervaren” geenszins verstandelijke begrippen zijn maar doorleefde en voelbare realiteit kunnen worden. Ik wens u allen in de komende veertigdagentijd zo’n genadige ervaring toe.
Als mensen elkaar in diepe verbondenheid, in bemoedigende broederlijkheid en ondersteunende solidariteit nabij zijn, dan is “genade” niet langer een theologisch begrip maar wordt ze een intens beleefde menselijke ervaring die gelukkig maakt, dankbaar stemt. Dát sterkt mensen in hun geloofsvertrouwen.
Toen Anton hier op de drempel van het nieuwe jaar de predicatie verzorgde sprak hij vanuit de Schriftlezingen over Abraham en Sara, Simon en Hanna  die geloofden in een God, werkzaam aanwezig in de wereld en in hun leven; zij hadden oog voor de momenten waarop zij deel kregen aan Gods genade.
Het voorbije jaar heb ik zelf mogen ervaren hoe God op genadige wijze werkzaam is geweest op een moeizaam stuk van mijn levensweg.
Moge -tegen de beproevingen van woestijnervaringen in het leven- uw geloofsvertrouwen in Gods genade zich verdiepen.
Moogt gij voor mensen, veraf of dichtbij, middelaars zijn van die genade.
Moge God u allen in deze veertigdagentijd genadig nabij zijn.
P. Herman Van Tulder.

 

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB